header image
 

Parnassiapark

Het Parnassiapark in Bergen aan Zee ligt in het zuiden van het strandplaatsje, verscholen in een duinpan. Het is een mooi groen park, met centraal daarin gelegen het IVN-natuureducatiecentrum, het vroegere bezoekershuisje. IVN staat voor Instituut voor natuureducatie en duurzaamheid.

 

Parnassiapark Bergen aan Zee

 

Parnassia is overigens een plantensoort, een vrij zeldzame plantensoort die op vochtige plaatsen groeit zoals in sommige duinvalleien. Het Parnassiapark werd in 1914 aangelegd en is dus al meer dan 100 jaar oud. Het is een groene oase van rust met een unieke heemtuin, speelvoorzieningen voor kinderen, klein podiumpje met tribune, paddenpoel, geiten, schapen, twee waterpartijen, kleine kinderboerderij, midgetgolfbaan, twee tennisbanen en een vogelvolière.

Een heemtuin is een kunstmatig aangelegde tuin, met de bedoeling om de inheemse flora en fauna te kunnen tonen. De heemtuin van het Parnassiapark in Bergen aan Zee bevat meer dan tweehonderd verschillende soorten planten. Planten van het kalkrijke en het kalkarme duingebied. In Bergen ligt de zogenaamde kalkgrens voor duinen, maar daarover later meer. De talloze planten in het park trekken op hun beurt weer veel vlinders en andere insecten aan.

In het IVN-natuur-educatiecentrum staan microscopen opgesteld en is een bibliotheek aanwezig. In de bibliotheek kun je van alles opzoeken over de flora en fauna die zich in het kustgebied openbaart. In het IVN-natuureducatie-centrum is verder van alles te leren over de bossen, duinen en het Noordzeestrand. Elke maand is er in het IVN-natuureducatiecentrum een lezing of een doe-middag. Het Parnassiapark in Bergen aan Zee is altijd geopend en de toegang is bovendien gratis.

Kalkgrens

Nederland kent twee soorten duinen: kalkrijke en kalkarme. De kalkgrens ligt zogezegd in Bergen. Ten zuiden van Bergen zijn de duinen kalkrijk en ten noorden kalkarm. De reden van het bestaan van de kalkgrens heeft te maken met de oorsprong van het duinzand.

Het zand waarmee de duinen zijn opgebouwd, komt oorspronkelijk uit de Noordzee. Tijdens vloed wordt het zand op het strand geworpen. Voor een deel verwaait dit zand en laat het de duinen verder groeien. Het zand dat in de Noordzee ligt, wordt op zijn beurt aangevoerd door de lozingen van grote rivieren in de Noordzee zoals de Schelde, Maas en Rijn. Deze rivieren stromen in Europa door kalkrijke gebieden heen zoals de Ardennen in België en het Eifelgebergte in Duitsland. Op deze manier stromen uiteindelijk kalkrijke mineralen de Noordzee in.

Ter hoogte van Bergen komen twee zeestromingen tot botsing: ten zuiden van Bergen de zuidelijke zeestroming en ten noorden van Bergen de noordelijke zeestroming. In de zuidelijke zeestroming zit het zand van de kalkrijke rivieren zoals hierboven beschreven, de noordelijke zeestroming wordt echter gevoed met rivieren die veel armer zijn aan kalk zoals bijvoorbeeld de Elbe.

Het kalkrijke duinzand is geler van kleur dan het kalkarme duinzand. Dit komt door het percentage ijzer dat erin zit. De kalkrijke duinen worden daarom ook wel blonde duinen genoemd. Het ijzer in het kalkrijke duinzand speelt een belangrijke rol bij het vasthouden van vocht in de bodem. Het ijzerrijke duinzand plakt dan beter aan elkaar, waardoor het minder verstuift.

De kalkarme duinen zijn veel witter van kleur en bevatten ook minder ijzer, houden het vocht dus ook minder goed vast en verwaaien dus meer. Het landschap dat opgebouwd is met kalkarme duinen ziet er daarom ruiger en kaler uit. Zowel de kalkarme als kalkrijke duinen vormen habitatten voor unieke planten en dieren die daar een voorkeur voor hebben.